Deze column is verschenen in Webdesigner 39, september 2011.
Bekijk de column ook in pdf-formaat.
Over schokkende evaringen en Muse: als muziek in de oren?
Adobe wil bijdragen aan een beter web en lanceert de opmaakapplicatie Muse. Een goede zet?
Het is heerlijk om na de vakantie weer lekker in werkmodus te komen. Niet makkelijk (dat moet gezegd) maar met het nodige geduld lukt het wel.
Het eerste opvallende webdesignnieuws na mijn vakantie was de lancering van Adobe Muse als publieke bèta. Met Muse kunnen graf isch ontwerpers websites ontwerpen en publiceren zonder code te hoeven schrijven. Online zijn de
reacties op Muse nogal divers. Van ‘Wow!’ tot ‘a step in the wrong direction’.
Vooral de die-hard-programmeurs laten goed horen dat ze Adobe Muse niets vinden. Want een website maken zonder code te schrijven, dat kan toch echt niet. Hier hebben ze natuurlijk gelijk in. Tenminste, als je een goede, semantisch correcte site wilt opleveren. Dat wil toch iedereen zou je denken? Mis.
Tenminste, als je een goede, semantisch correcte site wilt opleveren. Dat wil toch iedereen zou je denken? Mis.
De idealistische webdesigners wel. Maar we leven natuurlijk niet in een idealistische wereld. En dan ligt het vaak nog niet eens aan de webdesigner. Die wil best wel, maar een goede website kost tijd. En tijd is geld. Menig opdrachtgever wil wel de beste website maar niet de prijs daarvoor betalen, want een collegabureau doet het voor de helft.
Een product als Adobe Muse is ook niet bedoeld voor programmeurs. Die redden zich wel. De webdesignmarkt is de laatste jaren link veranderd en natuurlijk springt Adobe daar op in. En ik moet zeggen dat de uitgangspunten en bedoelingen van Muse best in orde zijn. De software wil voldoen aan de nieuwste webstandaarden HTML5 en CSS3 en geeft op die manier vormgevers in ieder geval een mogelijkheid op een makkelijkere manier websites te realiseren. Adobe geeft duidelijk aan dat de focus van Muse op design ligt en niet op de techniek. Op een eenvoudige manier zet je een sitestructuur neer en maak je masterpagina’s. De software geeft de low aan: Plan, Design, Preview, Publish. Op een visuele manier kun je de website opbouwen en allerlei widgets toevoegen zoals menu’s, panelen, lightboxen en tooltips. Het eindresultaat kun je publiceren via een Business Catalyst account van Adobe of exporteren naar HTML en zelf online zetten.
Een semantisch goede website kun je volgens mij niet automatiseren. Het blijft handwerk en daarmee blijft er altijd genoeg werk voor de goede programmeurs onder jullie. De opdrachtgevers die echt goed werk willen, weten de juiste mensen wel te vinden. Maak je dus niet druk. Ondertussen denk ik dat Muse haar weg wel gaat vinden. En wil je het zelf ervaren?
Download dan Adobe Muse en oordeel zelf. Ik hoor graag je ervaring.
Adobe (en voorheen Macromedia) probeert toch al heel wat jaren goede dingen te doen voor het web. Gelukkig maar. Want erger dan wat ik deze week onder ogen kreeg kan bijna niet. Via Twitter belandde ik ineens op de website van Frits Bom, ook wel bekend als de ombudsman en de vakantieman. Hoewel de kreet “Vakantieman, gezellig hè” voor een aantal van jullie misschien niets meer zegt? De url durf ik niet eens te plaatsen hier. Zoek, ga en huiver. Een
bijzondere ervaring.
Mijn tweede schokkende ervaring was het bezoek aan de website van een bedrijf in creatieve oplossingen voor interieur en exterieur, opgezocht via Google. Tot mijn grote schrik zag ik op de homepage een prachtige witte achtergrond opgesierd door de meest vreemde tekens. Oei. Dat kan niet de bedoeling zijn. Foutje van het webbureau? De meeste andere pagina’s van de website werkten wel en in plaats van dit bedrijf op Twitter direct aan de schandpaal te nagelen, heb ik ze eerst maar even gebeld. Ze zijn me vast eeuwig dankbaar en zullen zelf ook vast vaker de eigen website bekijken.
Dit artikel is gepubliceerd in Webdesign algemeen en heeft de tags adobe, column, muse, Webdesigner Magazine. Bookmark de
permalink. of laat een trackback achter:
Trackback URL.
Column in Webdesigner 39: Over schokkende evaringen en Muse: als muziek in de oren?
Deze column is verschenen in Webdesigner 39, september 2011.
Bekijk de column ook in pdf-formaat.
Over schokkende evaringen en Muse: als muziek in de oren?
Het is heerlijk om na de vakantie weer lekker in werkmodus te komen. Niet makkelijk (dat moet gezegd) maar met het nodige geduld lukt het wel.
Het eerste opvallende webdesignnieuws na mijn vakantie was de lancering van Adobe Muse als publieke bèta. Met Muse kunnen graf isch ontwerpers websites ontwerpen en publiceren zonder code te hoeven schrijven. Online zijn de
reacties op Muse nogal divers. Van ‘Wow!’ tot ‘a step in the wrong direction’.
Vooral de die-hard-programmeurs laten goed horen dat ze Adobe Muse niets vinden. Want een website maken zonder code te schrijven, dat kan toch echt niet. Hier hebben ze natuurlijk gelijk in. Tenminste, als je een goede, semantisch correcte site wilt opleveren. Dat wil toch iedereen zou je denken? Mis.
De idealistische webdesigners wel. Maar we leven natuurlijk niet in een idealistische wereld. En dan ligt het vaak nog niet eens aan de webdesigner. Die wil best wel, maar een goede website kost tijd. En tijd is geld. Menig opdrachtgever wil wel de beste website maar niet de prijs daarvoor betalen, want een collegabureau doet het voor de helft.
Een product als Adobe Muse is ook niet bedoeld voor programmeurs. Die redden zich wel. De webdesignmarkt is de laatste jaren link veranderd en natuurlijk springt Adobe daar op in. En ik moet zeggen dat de uitgangspunten en bedoelingen van Muse best in orde zijn. De software wil voldoen aan de nieuwste webstandaarden HTML5 en CSS3 en geeft op die manier vormgevers in ieder geval een mogelijkheid op een makkelijkere manier websites te realiseren. Adobe geeft duidelijk aan dat de focus van Muse op design ligt en niet op de techniek. Op een eenvoudige manier zet je een sitestructuur neer en maak je masterpagina’s. De software geeft de low aan: Plan, Design, Preview, Publish. Op een visuele manier kun je de website opbouwen en allerlei widgets toevoegen zoals menu’s, panelen, lightboxen en tooltips. Het eindresultaat kun je publiceren via een Business Catalyst account van Adobe of exporteren naar HTML en zelf online zetten.
Een semantisch goede website kun je volgens mij niet automatiseren. Het blijft handwerk en daarmee blijft er altijd genoeg werk voor de goede programmeurs onder jullie. De opdrachtgevers die echt goed werk willen, weten de juiste mensen wel te vinden. Maak je dus niet druk. Ondertussen denk ik dat Muse haar weg wel gaat vinden. En wil je het zelf ervaren?
Download dan Adobe Muse en oordeel zelf. Ik hoor graag je ervaring.
Adobe (en voorheen Macromedia) probeert toch al heel wat jaren goede dingen te doen voor het web. Gelukkig maar. Want erger dan wat ik deze week onder ogen kreeg kan bijna niet. Via Twitter belandde ik ineens op de website van Frits Bom, ook wel bekend als de ombudsman en de vakantieman. Hoewel de kreet “Vakantieman, gezellig hè” voor een aantal van jullie misschien niets meer zegt? De url durf ik niet eens te plaatsen hier. Zoek, ga en huiver. Een
bijzondere ervaring.
Mijn tweede schokkende ervaring was het bezoek aan de website van een bedrijf in creatieve oplossingen voor interieur en exterieur, opgezocht via Google. Tot mijn grote schrik zag ik op de homepage een prachtige witte achtergrond opgesierd door de meest vreemde tekens. Oei. Dat kan niet de bedoeling zijn. Foutje van het webbureau? De meeste andere pagina’s van de website werkten wel en in plaats van dit bedrijf op Twitter direct aan de schandpaal te nagelen, heb ik ze eerst maar even gebeld. Ze zijn me vast eeuwig dankbaar en zullen zelf ook vast vaker de eigen website bekijken.